Nieuws

Beste kampeerders, familie, vrienden, buren, ex-collega’s en iedereen die het leuk vindt om te weten hoe het met ons gaat,

jullie bevinden je nu op onze nieuwspagina. Op deze pagina zullen we regelmatig schrijven hoe het met ons en met de camping gaat.

Via ons gastenboek kun je ook berichten voor ons achterlaten.

Wil je iets schrijven over de camping voor andere naturisten, ga dan naar één van de volgende sites: www.nfn.nl of www.camping-frankrijk.nl.

Wil je de uitzending van het programma “Ik vertrek” dat over ons is gemaakt en dat op 23 november is uitgezonden, nog eens bekijken, klik dan hier.

Om te zorgen dat julie allemaal weer helemaal op de hoogte zijn, hieronder een nieuw verhaal over onze eerste herfst in Castellane.

Klik hier om het nieuwe verhaal als Word-document te downloaden en te printen.

Klik hier om het deel 1 als Word-document te downloaden en te printen.

Deel 2: De eerste herfst en kerst in Castellane

Bromsnor en de wilde zwijnen
Inmiddels is het alweer eind december. Kerst staat voor de deur, maar in huize Dierick is hier nog  niet zoveel van te merken.  Op de franse radio wordt bijvoorbeeld eigenlijk geen kerstmuziek gedraaid. We hadden nooit gedacht dat we met heimwee terug zouden denken aan Maria Carrey, terwijl we haar in Nederland na de kerst niet meer konden horen. De straten in Castellane zijn prachtig versierd en er heerst een serene kerstsfeer. Maar om ons heen is het soms nog steeds een “wapengebulder”van jewelste! Sinds eind september mogen de fransen namelijk weer jagen. Zowat iedere zichzelf respecterende franse man heeft wel een geweer staan en gaat regelmatig met de kamereaden op jacht. Vooral op zaterdag horen we ze vaak schieten en er wordt af en toe op een hoorn getoeterd. Volgens ons is dit een teken dat er raak is geschoten. Gelukkig voor de beesten horen we dat niet al te vaak. Hoewel....... een paar weken geleden stonden er opeens jagers voor de deur met de vraag of ze op ons terrein mochten jagen. Om ons niet gelijk erg ongeliefd te maken, de plaatselijke bromsnor was ook van de partij, hebben we toegestemd. Ook hadden we al gemerkt dat buiten het seizoen, toen de kampeerders weer weg waren, de wilde zwijnen zich ook op de camping vertoonden. Het is onbegrijpelijk wat voor schade deze beesten kunnen aanrichten. Ze gaan als een ploeg door alle velden heen. We hebben wel eens een geultje proberen te graven en kunnen je verzekeren dat de grond erg taai is, met veel steentjes in dikke vette leem. Je krijgt dan wel ontzag voor de kracht van een zwijn.
’s Middags waren de jagers weer terug. Ze zaten met een man of tien in een kleine Land Rover, bovenop 3 zwijnen die ze geschoten hadden. In Frankrijk blijkt het de gewoonte te zijn dat als een jager iets heeft geschoten, er ook een bout aan de eigenaar van het terrein wordt gegeven. Zo ook deze keer. ’s Avonds stond bromsnor trots op de stoep met een enorme bout. Deze ligt nu in de vriezer en we hopen er in de zomer een keer, met hulp van een echte kok, een “wild-avond mee te organiseren. Wel speciaal, in de zomer wild zwijn eten die op de camping waar je kampeert geschoten is. Als je van vlees en wild houdt natuurlijk.
Ook hoor je hier in het weekend de hele dag honden blaffen. Deze worden ingezet om het wild op te jagen. In de zomer hoorden we nooit honden. Af en toe raakt er wel eens een hond verdwaald en worden we gebeld met het verzoek om goed op te letten of we een bruin jachthondje zien. Het is gek maar alle honden zijn hier bruin........
Vorige week hoorden we opeens een belletje op zolder. Snel op onderzoek gegaan. Het bleek een doorweekt verdwaald jachthondje te zijn. Hij was onder de luiken van de bar doorgekropen en de zoldertrap op gegaan. Kennelijk was zijn baasje nogal gek met het beestje. Hij had twee halsbanden om met in totaal vier (!) mobiele nummers en ook nog een zendertje. Helaas is hij snel weer opgehaald, want het was werkelijk een leuk beestje! We hadden hem graag gehouden.

Integreren
Om terug te komen op de lokale bromsnor; het blijkt dat de man ook chauffeur is van de ambulance. Dat is hier erg leuk. Het is een kleine gemeenschap en iedereen heeft meerdere baantjes. Een collega campinghouder is tevens wethouder, een andere campinghoudster zit in het bestuur van het office du tourisme en ga zo maar door. Wij zijn inmiddels ook goed aan het intergreren vinden we zelf, want Justus rijdt op de schoolbus, en Annemiek zit in de marketing-commissie van het Office du Tourisme van Castellane.

Doordat het een klein dorp is, Castellane heeft in de winter 1300 inwoners, valt de bureaucratie, waar Frankrijk berucht om is, voor lokale zaken erg mee. Eigenlijk alles kun je regelen op het gemeentehuis.

Het nut van electriciteit
Zo wilden we graag een frans kenteken op onze auto. Niet alleen omdat het zo hoort, maar ook omdat we, bij vertrek uit Nederland, een tijdelijk kenteken op onze auto hadden dat maar 8 dagen geldig was. Nu, dat heeft voeten in aarde gehad!
Goedgemutst gingen we, in juni zal het zijn geweest, naar de Mairie (=gemeentehuis) met naar we dachten alle papieren die nodig waren. De BTW was inmiddels betaald en de identiteitsbewijzen hadden we op zak. De dame van de mairie, gezeten op een bureaustoel met afgebroken rugleuning, waar ze tegen de pijn bruin inpaktape omheen gewikkeld had, (hoezo arbo?) nam alles in ontvangst en belde voor de zekerheid even naar de Prefectuur (soort provinciehuis dat veel officiële papieren uitgeeft en vergunningen behandelt). Daar werd verteld dat we een bewijs moesten overleggen dat we daadwerkelijk in Castellane wonen. De vriendelijke dame van de Marie vertelt de ambtenaar aan de andere kant van de lijn dat onze kinderen ingeschreven staan op de enige school in Castellane. Maar dat telt niet! In Frankrijk bestaat er geen echte burgelijke stand zoals wij dat in Nederland kennen. Daar hebben ze een andere oplossing voor. Het electriciteits bedrijf (EDF) en de telefoonmaatschappij (France Telecom) waren tot voor kort staatsbedrijven, en iedereen heeft stroom en telefoon, dus........... geldt een factuur van de electriciteit of telefoon als bewijs dat je ergens woont.

Geen probleem zou je dus zeggen. Maar helaas.. De diverse rekeningen zijn pas op onze naam overgeschreven op het moment dat wij eigenaar zijn geworden en de facturen zijn twee maandelijks. 21 juni eigenaar, dus eerste factuur 21 augustus. We zijn dus zwaar in overtreding, want ons kenteken is inmiddels allang niet meer geldig. Bovendien kun je een auto zonder kenteken, zelfs in Frankrijk, niet verzekeren. Gelukkig kunnen we voor de tussentijd een auto lenen, zodat we ons kunnen redden. Toch wel handig als je bijna 10 km van een dorp af woont en je kinderen naar school moet brengen. We overleggen met de aardige dame. Ze heeft wel een oplossing. Misschien kun je wel een bewijs van inschrijving krijgen van het EDF. Daar dus achteraan. Helaas zijn ze alleen ’s ochtends open, en vaak hangt er dan een briefje aan de deur dat ze vanwege uitzonderlijke omstandigheden, nationale feestdag, het overlijden van een heilige in 1583, of gewoon “gesloten”, gesloten zijn. Zeker tien keer zijn we voor niets geweest!
Als we dan eindelijk iemand treffen is het gelukkig snel geregeld. We krijgen een bewijs dat we daadwerkelijk stroom afnemen. We bestaan!! Nu zullen we vast snel het kenteken krijgen. De aardige dame van het gemeentehuis belt na enkele dagen op. Ze heeft slecht nieuws. Wij blijken een professioneel contract te hebben, een camping is immers een bedrijf, dus da’s logisch. In het kort komt het hierop neer dat de camping dus nu officieel bestaat, maar wij weer niet! Gek worden we ervan. Weken zijn we nu al bezig met dat stomme kenteken, we kunnen niet rijden en we kunnen onze tijd veel beter gebruiken op de camping in plaats van achter bewijzen aan te gaan dat we bestaan!
Dan heeft de dame van de mairie een idee. We vragen de notaris een bewijs dat wij de camping hebben gekocht. De acten krijgen we nog niet (hebben we pas 4 december gekregen), maar een bewijs wil hij wel maken.
Eindelijk, twee en een halve maand na aankomst in Frankrijk ontvangen we het kenteken. We kunnen de auto verzekeren en ermee rijden. Maar na even beter kijken komen we er achter dat de auto ondertussen twee jaar ouder is geworden. Foutje, terug naar de mairie, opsturen, nog even niet mee rijden, dan weer post, nieuw kenteken, alleen nu klopt het chassisnummer niet, vervolgens klopt de datum van de APK niet enz. We denken nu, 5 kentekenbewijzen later, dat alles klopt!

Maar de eerste keer dat we rijden worden we toch aangehouden door Bromsnor en zijn we bang dat er nog steeds iets niet in orde is. Maar... hij wilde ons alleen feliciteren met het verkrijgen van ons kenteken! Hoezo kleine gemeenschap!

Onder uit de zak
Maar goed, we hadden het over het gemeentehuis. Het blijkt dat er dus drie aardige en pientere dames werken waar we veel aan hebben voor al onze projecten. Ze helpen ons geweldig en zijn verbazingwekkend goed op de hoogte van alle regels.
Voor de bouw van ons sanitair moesten we een uiteraard een bouwvergunning aanvragen. Omdat het gebouw nogal groot wordt (+/- 145 m2) moeten er ook tekeningen van een architect ingediend worden. Voor kleine gebouwtjes is dat niet nodig.
Geheel volgens verwachting hield onze architect zich niet aan de afspraken en liepen we alweer vertraging op met de tekeningen. Toen we na veel bellen, bedreigen en zeuren eindelijk alles hadden (dachten we), gingen we de plannen indienen. Eén van de dames van de mairie nam onze aanvraag in ontvangst. Nu gaat de bouwvergunning niet volgens de normale weg omdat we “publiek” ontvangen. Het dossier moet daarom door allerlei andere overheidsinstanties bekeken en goedgekeurd worden. Zo wordt er gekeken of het gebouw niet brandgevaarlijk is, of gehandicapten er wel kunnen komen enz. Op zich wel goed, maar het kost allemaal erg veel tijd. Bovendien loop je het risico dat als er iets niet goed is of ontbreekt het hele verhaal weer terug bij af gaat, waarna je opnieuw kunt beginnen.
Soms heeft een mens wel eens een helder moment en gelukkig hadden we dat toen we de aanvraag gingen indienen. We vroegen aan de dame of ze eens wilde kijken of alle benodigde papieren aanwezig waren. Dat was geen probleem. Ze ging zelfs met andere instanties bellen om te kijken of alles klopte. Nu, er klopte dus niets van! De architect was de helft “vergeten”. Onze teleurstelling was groot!
We legden uit dat al onze plannen op deze manier in gevaar zouden komen. Immers een bouwvergunning kost minimaal 2 maanden als alles gelijk goed is, en we hebben echt twee maanden nodig voor de bouw en in april willen we weer open.
Ze begreep ons probleem, wacht zei ze; “ik bel wel even”. Ze greep de telefoon en belde de architect, die onderuit de zak kreeg. “Deze mensen hebben vertrouwen in u, hebben u betaald voor een volledig dossier en u maakt er een potje van!’ De architect pareerde nog door te zeggen dat hij toch vermeld had dat als we nog iets nodig zouden hebben, we het maar moesten laten weten. Ja, zo duurt het natuurlijk altijd lang! Maar de pittige dame van de mairie nam er geen genoegen mee. “Wanneer maakt u de aanvullende stukken? Ah, morgen bent u er niet, dan moet u het maar vanavond doen!”
De volgende dag hadden we per post alles in huis! We zijn haar erg dankbaar en hebben de dames van de mairie een kerstpakketje gegeven.

Nog een dossiertje...
Inmiddels boeken we vooruitgang met onze plannen. Voor de lening wilde de bank een onderbouwing van alle kosten. Hiervoor moesten we dus alle offertes hebben, tot op de kleinste details. Wat een drama! Er is een enorme werkeloosheid hier, maar een offerte maken om werk binnen te halen blijkt toch een groot probleem. Zo zijn er mensen geweest waar we nadien nooit meer iets van hebben gehoord. We hebben afspraken gehad waarbij niemand kwam opdagen. Zijn zelfs een keer getrakteerd op een terras door een ondernemer die naar zijn zeggen bezig was met onze offerte. Hij had zelfs allerlei originele ideeën. Daarna nooit meer iets van gehoord!!
Op dit moment hebben we 99% van de offertes binnen en is het dossier ingediend bij de bank. De directeur verklaarde dat als ons dossier niet wordt goedgekeurd, hij nooit meer een lening gaat behandelen. We hebben het voor kennisgeving aangenomen en wachten af tot we een definitef akkoord op papier hebben. Wij hebben aan alle voorwaarden voldaan, zelfs allerlei medische tests ondergaan tot een harttest aan toe.

Je zou er bijna een hoge bloeddruk van krijgen. Maar die was goed en we bleken zelfs allebei een “sport-hart” te hebben! Maar goed, afwachten dus. De vorige keer duurde het 8 weken in plaats van 8 dagen.. We hopen nu op een iets snellere behandeling. Het blijft spannend.

Murphy
Ook fijn was de aanschaf van onze chalets. We willen namelijk wat extra verhuur-mogelijkheden hebben. Na veel zoeken hadden we mooie chalets gevonden die financieel haalbaar waren. Ze waren leuk, ruim en precies wat we zochten. We deelden de verkoper mee dat we er drie wilden hebben. Geen probleem. We zouden de volgende week naar een beurs gaan, waar hij ook was en hij zou ons daar een aantal extra foto’s geven. Mooi voor de site. Ondertussen bedachten we dat we er eigenlijk nog wel meer wilden hebben. Op de beurs dus gevraagd wat hij met de prijs ging doen als we er meer zouden afnemen. Daar zou hij op terugkomen direct na de beurs. Nou dat heeft hij dus gedaan. Hij belde terug met de mededeling dat alle chalets verkocht had, inclusief de drie die wij al hadden besteld. En dat terwijl wij ze op dat moment al voor 19 weken verhuurd hadden! Lekker betrouwbaar, en dat voor één van de meest vooraanstaande bedrijven op dit gebied. Later kwamen we erachter, doordat een secretaresse zich versprak, dat de chalets te goedkoop waren aangeboden............ Gewoon teruggetrokken uit de verkoop dus. Gelukkig heeft niemand zijn reservering geannuleerd en hebben nu een paar mooie mobil’homes gekocht.

Ondanks het feit dat de lening officieel nog niet rond is hebben we al wel opdracht gegeven aan een aannemer voor de bouw van het nieuwe sanitairgebouw en het zwembad. Uren hebben we door zitten zagen of alles wel gereed is voor eind april. Hij heeft ons verzekert dat het absoluut goed komt! Want de aannemer heeft een goede naam, groot bedrijf, werkt voor overheden, is te vertrouwen enz. Wij blijven nog steeds een beetje wantrouwend en zullen er zeker bovenop blijven zitten om zeker weten dat alles tijdig klaar is! En het wordt echt een heel mooi zwembad!

Ik Vertrek
Op 23 november was “onze” tv uitzending. We waren redelijk gespannen... We hadden namelijk geen enkel idee wat er uitgezonden zou gaan worden. Bovendien, hoe is het jezelf op tv te zien en te horen? Het valt gelukkig erg mee, en we genieten zelf ook volop van de mooie en emotionele beelden. We beleven alle emoties van ons gehaaste vertrek uit Nederland opnieuw. Ook staan we stil bij alles wat er het afgelopen half jaar is gebeurd. Daar hadden we nog helemaal geen tijd voor gehad omdat we zo druk zijn met van alles en nog wat! We genoten ook van de leuke beelden van onze kinderen, we zijn trots op ze!
Na de uitzending zetten we de computer even aan. Misschien is er wel iemand die een reactie heeft gegeven..... Verrast  kijken we elkaar aan. Tijdens de uitzending hebben er al meer dan 50 mensen een reactie gegeven! En nog steeds loopt de mailbox vol. Een half uur na de uitzending staat de teller op 150 mailtjes. We beginnen ze allemaal te lezen. Het is hartverwarmend. Mailtjes van bekenden, maar vooral ook van wildvreemden, van naturisten en niet-naturisten. En allemaal zo meelevend en positief! De eerste reserveringen. Super! Als we ’s nachts om 2 uur naar bed gaan staan er 250 nieuwe reacties in onze mailbox!
Als ’s ochtends de kinderen naar school zijn zetten we de laptop opnieuw aan. Gedurende de nacht zijn er nogeens 50 mailtjes binnengekomen!  En nu, vlak voor kerst zitten op meer dan 900 reacties! We zijn iedere dag tot ’s avonds laat bezig om iedereen antwoord te geven. De uitzending was echt een cadeautje. We hebben heel veel reserveringen gekregen en kunnen gelukkig nog steeds iedereen plaatsen. We overwegen nog een paar extra mobil’homes te kopen, maar we weten nog niet zeker of dit gaat lukken.

Naturisme
We krijgen ook veel vragen over hoe wij nu tegen het naturisme aankijken. Vooral omdat we tijdens de uitzending hebben gezegd dat “misschien niet iedereen altijd naakt wil zijn, en dat we daar begrip voor hebben”. Sommige mensen zijn bang dat de camping “clothing optional” gaat worden. Maar dat is zeker niet de bedoeling! Onze camping blijft absoluut naturistisch, dat vinden we heel belangrijk. We gaan alleen wat genuanceerder om met de definite van het naturisme in termen van altijd naakt zijn. Dat strenge en niet tolerante past volgens ons juist niet bij het naturisme. En ook niet bij vakantie vieren, dan wil je toch juist ontspanning en niet allerlei strenge regels. We vinden dat je respect voor elkaar moet opbrengen en iedereen in zijn waarde moet laten. Het zou eigenlijk helemaal niet nodig moeten zijn om naakt zijn verplicht te stellen. We gaan ervan uit dat de mensen die op onze camping komen zich er prettig bij voelen, anders kom je toch niet. Voor pubers maken we een uitzondering, die hebben het gewoon even moeilijk. Dat moet ook iedereen snappen want we zijn toch allemaal puber geweest. Maar er zijn natuurlijk redenen om tijdelijk even niet naakt te zijn. Er zijn mensen die voor de eerste keer komen en even moeten wennen, die verbrand zijn of willen voorkomen dat ze verbranden, die terugkomen van een wandeling of excursie of zo vertrekken. Of die liever even iets omslaan als ze naar de winkel gaan of iets gaan eten. Wij vinden dat geen probleem en  zullen dan niet direct zeggen dat iemand zich onmiddelijk moet uitkleden. De enige regel die we hebben is naakt zijn in en rondom het zwembad. We willen geen bikinis en zwembroeken. En als iemand zonder verklaring meer gekleed is dan normaal, dan zullen we om uitleg vragen en uitleggen dat we een naturistencamping hebben en dat ook graag zo willen houden. Wij hebben er vertrouwen in dat het op die manier goed komt.

Vrijwilligers
We zijn ook ontzettend verrast door alle hulp die ons is aangeboden. Niet een paar maar een heleboel mensen die tegen kost en inwoning willen komen helpen. Echt geweldig. We proberen alles in goede banen te leiden zodat iedereen ook een beetje vakantie kan vieren en niemand teleurgesteld raakt. Maar ook dit is natuurlijk een cadeautje!

Emigreren
Het was wel grappig te lezen dat er toch mensen zijn die vonden dat we “weer beroerd voorbereid” waren vertrokken. Die hadden waarschijnlijk niet ons verhaal op de site gelezen en wisten natuurlijk niet hoe ons business plan eruit zag. Ook waren er mensen op een forum die iedere keer weer in de lach waren geschoten als ze ons volgende probleem zagen aankomen. We zouden graag met ze in contact komen en raden ze aan zich bekend te maken. Want als je onbetrouwbare bankmedewerkers, hevige onweersbuien met stroomuitval en instortende muren kunt voorspellen, dan moet je daar volgens ons echt iets mee gaan doen! Maar we zijn ook benaderd door mensen die wel hadden gezien dat we ons toch redelijk hadden voorbereid en ons om hulp hebben gevraagd. We hadden daar nu nog niet zoveel tijd voor maar willen over een tijdje graag helpen. In ieder geval een paar tips voor iedereen die denkt aan emigreren en iets voor zichzelf beginnen:
Het is allemaal best spannend, maar je moet niet overal een antwoord op willen hebben, anders ga je nooit. Voor alles komt wel weer een oplossing. In ieder geval moet je de taal beheersen van het land waar je naar toe gaat, anders wordt het niets met autoriteiten, banken, notarissen en leveranciers. Verder moet je een goed doortimmerd businessplan hebben waarin je laat zien dat je project rendabel is of kan worden. En je moet eigen geld hebben. Met minder dan € 200.000 hoef je er in Frankrijk niet aan te beginnen. Liever nog hebben ze € 300.000 maar dat hadden wij ook niet.

Bello en Minoes
Wat niet ter sprake is gekomen tijdens de uitzending zijn dieren. We houden van dieren en vinden dat iedereen zijn of haar huisdier mee moet kunnen nemen, zolang er geen overlast ontstaat voor andere campinggasten. We verwachten wel dat honden en katten altijd aangelijnd zijn en buiten de camping  worden uitgelaten. We vragen geen geld omdat mensen dan misschien juist denken dat ze zich iets meer kunnen permiteren. We vragen aan iedereen zijn verantwoordelijkheid te nemen. En ook hier hebben we er vertrouwen in, dat het op deze manier goedkomt.
We komen op dit onderwerp omdat we binnenkort een hondje krijgen. Eén van Justus collega’s van de schoolbus heeft namelijk een puppy, en het lijkt haar zo’n leuk kerstkado voor de kindjes. We hadden natuurlijk gelijk nee moeten zeggen, maar zijn toch even gaan kijken. Helaas.....verloren!!
In januari is de pup groot genoeg en kunnen we haar meenemen naar huis. We voelen ons een beetje als op het moment dat we mensen die het totaal niet verwachtten gingen  vertellen dat we een naturisten terrein gekocht hadden. We durven nu ook niet echt te vertellen dat we niet die stoere waakhond krijgen die prima past in deze woeste natuur. We krijgen een poedel...  maar het is wel een schatje! En ze schijnen op muizen te kunnen jagen, truffels te zoeken en niet te haren.. We moeten het allemaal nog maar weer eens zien. Gelukkig heeft de broer van Justus gezegd dat het wel bij ons past...

In mijn hoofd gevonden
Met de kinderen gaat het geweldig. Het zijn echte onze kleine kampioentjes. Ze vertrekken iedere ochtend om 8 uur met het busje en komen iedere avond om half 6 vrolijk met het busje terug. En dan moet Yentl ook nog flink huiswerk maken. 7 jaar en ze komt met een tas met boeken thuis. Maar het gaat goed. Ze spreekt al echt goed Frans, er staat regelmatig “Excéllent” in haar schriftjes en ze kent zelfs Franse gedichten van Prévert uit haar hoofd. Ook Félice redt zich prima op de kleuterschool. Soms komt ie ineens uit het niets met allerlei Franse woordjes. Hij zegt dan trots: Die heb ik in mijn hoofd gevonden! Het eten op school valt niet altijd in de smaak, maar als ze Franse kaas hebben, slaat Yentl het nooit over, zegt ze.

Feest
Om een beetje beter in te burgeren gaan we naar alle plaatselijke evenementen. We zitten hier toch een beetje op een berg en vinden het ook weleens aardig iemand te zien. Zo zijn we in november naar een italiaanse avond geweest. Wij gingen om ½ 12 naar huis omdat de kinderen erg moe werden. Later hoorden we dat het dessert rond twee uur geserveerd was......
Dan is er in Frankrijk begin december de “Telethon”. Dit is een soort inzamelactie voor het goede doel. In Castellane was een muziekavond georganiseerd, compleet met accordeons, zang en dans. Groot was de verrassing dat één van de zangers Bromsnor was. Je komt hem overal tegen!
Ook de kerstmarkt was geweldig. Er stonden een paar standjes met zaken die je vaak op zolders en rommelmarkten vindt. Het weer was vriezend maar stralend blauw. Hebben we maar gezellig met uiteraard Bromsnor, en andere Castellanen een rosétje gedronken. Bromsnor mag dat kennelijk ook onder werktijd. Je bent tenslotte in Frankrijk.

De lage landen
Af en toe luisteren we dankzij onze schotel naar de Nederlandse radio en verbazen ons dan weer over alle files. Wat een drama af en toe. Wij beklagen ons dat we steeds naar Digne moeten als we boodschappen willen doen, wat een uur rijden is. Een oud collega zette ons weer met beide benen op de grond: “Zeur niet, ik woon in Almere, na een uur rijden ben ik pas in Utrecht als ik geluk heb en dat iedere dag”! En zo is het natuurlijk ook. Wij gaan naar Digne en komen dan soms maar één of twee auto’s tegen. Ook weet je dat als je vertrekt uit Digne je over een uur thuis bent, ook al is het in de avondspits!

Maar dan wonen we ook in de “zero-quatre” (ons departement) zoals de Fransen zeggen, waar maar 160.000 mensen wonen. Dit wil dus zeggen zoveel inwoners als in Enschede, maar dan verdeeld over de gehele provincie Gelderland. Ruimte te over dus. We genieten nog iedere dag van de enorme rust en ruimte die hier nog te vinden is. Natuurlijk missen we  ook wel een aantal “dingen”. Je kunt niet even gezellig bij je buren binnen wippen, een chineesje pakken of pepernoten kopen. Ook een winkel als de HEMA of de Action is er niet. Ook missen we natuurlijk onze vrienden en familie. Dat gaan we tussen kerst en oud en nieuw goedmaken. We hebben een vol programma maar we hebben er zin in. Maar we hopen als we weer teruggaan in januari ook tegen elkaar te kunnen zeggen: “het was gezellig, maar nu gaan we lekker weer naar huis!”

Wij gaan nu onze koffers pakken om de feestdagen in Nederland door te brengen en wensen iedereen hele fijne feestdagen en een gezond 2007 toe!

Tot in het nieuwe jaar,

Annemiek, Justus, Yentl en Félice Dierick