Nieuwsbrief 5

Hier is hij dan eindelijk, onze vijfde nieuwsbrief. In de praktijk blijkt het niet mee te vallen om regelmatig een uitgebreide nieuwsbrief te schrijven. Al hebben we nu drie seizoenen gedraaid, en krijgen we de smaak aardig te pakken, tijdens het seizoen hebben we het nog steeds erg druk. We voldoen hiermee misschien niet helemaal aan het beeld dat de meeste mensen van een campingeigenaar hebben. Want die hoort toch lekker in de schaduw bij zijn receptie te zitten in afwachting van zijn gasten? En aan het einde van de middag een gezellig glaasje rosé met ze te drinken op het terras? Een kleine ontnuchtering voor iedereen die er van droomt een camping te beginnen: zo gaat het niet en zo zal het over een paar jaar waarschijnlijk nog steeds niet gaan. We zijn van ’s ochtends tot ’s avonds bezig en hebben daardoor jammer genoeg niet altijd evenveel tijd voor een gezellig praatje. Maar wat we doen, doen we voor onze gasten. En we doen het met heel veel plezier.

Om te zorgen dat iedereen toch een beetje op de hoogte blijft, hebben we het afgelopen jaar tijdens het seizoen af en toe een update op onze weblog geschreven. Daar gaan we natuurlijk mee door. En we beloven één keer per jaar een uitgebreide nieuwsbrief te versturen.

Achter de schermen

We praten veel over “het seizoen”. Maar dat is natuurlijk een beetje vaktaal. Want wat is nu eigenlijk het seizoen? Juli en augustus zullen de meeste mensen zeggen. Dat klopt, dat is het hoogseizoen. Maar dan kunnen jullie de rest van de tijd toch best dat glaasje rosé met de gasten drinken, horen we je denken. En vervelen jullie je dan niet in de winter? Die vragen horen we zeker 5 keer per week. We snappen best dat het niet helemaal duidelijk is wat wij het hele jaar doen. Daarom vinden we het leuk om je in deze nieuwsbrief een kijkje achter de schermen van het campingleven te geven.
Laten we bij het begin beginnen: de voorbereidingen voordat het seizoen begint. In de winter is het bij ons koud. ’s Nachts vriest het meestal tussen de 10 en de 20 graden. Ook op dit moment ligt er alweer 2 maanden sneeuw. Niet een klein laagje maar een hele pak. Tot 3 keer toe hebben we de kinderen met het kleine tractorje naar het schoolbusje gebracht, na met de Clio en de Pick-up halverwege gestrand te zijn! Dat was natuurlijk dikke pret!

Het is zo koud dat we in de winter al het water op de camping moeten afsluiten. Zelfs alle kranen worden er af geschroefd. En dat zijn er heel wat! In maart monteren we alles weer en wordt het water er weer op gezet. Maar dan is het nog erg oppassen. Overdag zijn de temperaturen al heerlijk, maar ’s nachts kan het nog steeds plotseling 5 tot 10 graden vriezen. En als je dan net de mobil’homes hebt aangesloten op het water, ben je daar niet zo blij mee.

 Over mobil’homes gesproken, die moeten natuurlijk na de winter gecontroleerd en grondig schoongemaakt worden. Hetzelfde geldt voor de winkel, het restaurant en natuurlijk de beide sanitairgebouwen. De ingerichte tenten worden ieder jaar na het seizoen afgebroken. In het voorjaar worden ze dus vanaf de grond weer opgebouwd en ingericht. En dan begint het er al aardig op te lijken. Ondertussen blijven ook de reserveringen en vragen binnenkomen. Dat doen we er ’s avonds nog even bij. Natuurlijk denken we ook al vast na over de leuke dingen die we tijdens het seizoen gaan organiseren voor onze gasten. Daar is straks geen tijd meer voor.

Vanaf april druppelen de eerste gasten binnen. Maar dan zijn wij nog niet op volle “oorlogssterkte”. Met een paar medewerkers houden we alles draaiende. Al zijn er niet zoveel mensen, er wordt wel iedere dag brood gebakken, het sanitair wordt schoongemaakt en nog veel meer. Als eind april het restaurant, de winkel en het zwembad opengaan, is het helemaal aanpoten! In juni stroomt de camping aardig vol maar in juli begint de echte topdrukte. De schoolvakanties beginnen en van de ene op de andere dag zijn er overal kinderen en jongeren. Maar dan zijn wij er ook helemaal klaar voor, met een heel team van enthousiaste medewerkers. Het restaurant is bijna iedere avond vol, het terras is gezellig en we organiseren leuke activiteiten.Op de verder gelegen velden en bij het meer is het gelukkig nog steeds mogelijk om heerlijk uit te rusten en tot jezelf te komen. Dat lukt óns op dat moment niet meer. Twee maanden lang kijken we niet verder dan een paar dagen vooruit. En zien we ons huis alleen om er in te slapen.

Ook voor de kinderen blijft er niet veel tijd over. Heilig is het eten tussen de middag, dan is er even tijd voor elkaar. En als het lukt, daarna ook nog even samen naar het zwembad. Gelukkig hebben Yentl en Félice veel vakantievriendjes en vriendinnetjes en vermaken ze zich meestal prima zelf. Is er toch een keer iets waarbij ze echt pappa of mamma nodig hebben, dan zijn we gelukkig in de buurt. Onze kinderen volgen tijdens de zomervakantie een compleet Zuid-Europees ritme. ‘s Avonds laat naar bed en ’s ochtends wat langer uitslapen. Ze slapen in hun eigen bed in ons huis dat grenst aan het restaurant. Als er iets is, weten ze ons, in hun badjasje, altijd te vinden. Aan het begin van het seizoen is het natuurlijk best interessant om dat even uit te proberen, maar dat wordt ook snel weer gewoon, gelukkig.

En dan wordt het, tegen eind augustus, weer rustiger. De schoolvakanties zijn voorbij en alle families met kinderen weer naar huis. Even missen we de drukte. Gelukkig blijft het gezellig. Iedereen neemt wat gas terug en went aan het nieuwe ritme. Dit najaar hebben we zelfs een paar bergwandelingen gemaakt. Dat moest er na 2 jaar ook maar eens van komen. We geven onze kampeerders leuke tips voor uitstapjes en wandelingen in de omgeving, maar zelf waren we er nog niet geweest! Maar nu maak je ons niets meer wijs!

De relatieve rust is maar van korte duur. Een voor een gaan ook onze medewerkers naar huis, en blijven we met een klein, wat vermoeid, maar nog steeds enthousiast groepje achter. Net als in het voorseizoen, gaan we in september gewoon door met de wijnproeverij, het jeu de boules toernooi en de picknick bij het meer.
Ook komen er weer meer telefoontjes binnen. Hier en daar al een reservering voor 2009 maar er bellen ook veel aanbieders van allerlei producten en diensten. Als je het volgende jaar iets wilt bouwen, moet je in augustus al beginnen met het uitdenken van alle plannen. Als je daar pas in januari mee begint, lukt het echt niet meer.

Dan worden de velden leger en zijn niet meer alle mobil’homes verhuurd. We sluiten het seizoen af met een paar heerlijke avonden met bijzondere menu’s voor fijnproevers met heerlijke wijnarrangementen. Daar gaan we volgend jaar zeker iets mee doen. Dan zwaaien we de laatste gasten uit. Het voelt een beetje leeg maar we zijn ook blij. Als alles goed is verlopen en de gasten tevreden en uitgerust naar huis gaan, zijn we daarvoor echt dankbaar.

“En hebben jullie het dan echt rustig?”, horen we je denken. Bijna, maar nog niet helemaal. Na het seizoen is het nog even hard doorwerken: alles wat we in het voorseizoen hebben aangesloten, wordt nu weer afgesloten. We ruimen op, maken schoon en  starten de de eerste projecten voor het volgende jaar alweer op.

En dan is het eindelijk tijd voor onze kinderen en voor onszelf. Dit jaar gaan we 2 weken naar Turkije  en laden we de accu weer flink op. Ook bruisen we tijdens de vakantie weer van de ideeën voor de camping! Wij zijn er weer klaar voor! En dat moet ook wel! Want de site moet nog worden ge-update, de reserveringen komen weer binnen en we hebben nog maar een paar maanden, die voorbij vliegen. Want dan moet alles weer klaar zijn voor de komst van de eerste gasten. Of wij ons dus vervelen in de winter? Nee, niet echt!

Verbouwingswaanzin

Nu weten jullie hoe een seizoen er bij ons aan toe gaat. Maar nog niet wat er het afgelopen jaar verder allemaal gebeurd is. Want nog steeds gaan alle werkzaamheden niet van een leien dakje.

Nadat we in de winter van 2006 onder andere een zwembad, receptie, sanitairgebouw en zwembadgebouw hebben gebouwd, hebben we in eerste instantie het idee dat we het “ergste” nu wel gehad hebben. In onze tweede winter staan er inderdaad wat minder grote werkzaamheden op het programma. Maar ach, van het één komt het ander. We zijn van plan om alleen een tweede nieuw sanitairgebouw te bouwen en verder hier en daar wat verfraaiingen. Inderdaad het nieuwe gebouw wordt erg fraai, bijna nog mooier dan het eerste. Niet verwonderlijk want we hebben eerst goed om ons heen gekeken en geluisterd naar onze kampeerders. Een koude douche volledig in de open lucht met uitzicht op het meer? Geen probleem. Maar wat moeten we met de opmerking “dit gebouw is wel oud maar het heeft wel wat”.
We proberen het te begrijpen en bouwen het gebouw in natuurlijke kleuren met dikke houten balken. De oude stenen hokjes met donkere houten deuren worden vervangen door  makkelijk schoon te maken moderne cabines. Maar wel met deuren in een donkere houtstructuur. Wij zijn heel tevreden over het resultaat en niet alleen wij. Een foto van ons gebouw siert zelfs de voorpagina van de folder van de sanitairleverancier.
Bij het maken van dit gebouw hebben we eigenlijk maar één foutje gemaakt. Om te voorkomen dat we opnieuw een bouwvergunning moeten aanvragen, die waarschijnlijk pas weer binnenkomt als het gebouw er al staat, besluiten we het gebouw te bouwen op de fundering van het oude gebouw. En die is gemaakt door de vorige eigenaar. Mensen die ons een beetje gevolgd hebben, weten inmiddels dat dit geen solide basis voor een gebouw is. Gevolg is dat we een extra enorm dikke betonnen paal moeten maken, die in feite het hele gebouw draagt. De originele muren dienen alleen nog ter verfraaiing.

Voor de bouw vertrouwen we op een, zo’n 20 jaar geleden naar Frankrijk geëmigreerde, Portugees. Carlos is een zonnebril dragende baardige machoman met een charmant Portugees accent. Hij zorgt er voor dat ook zijn broer en nog enkele andere Portugezen bij ons komen werken. Carlos is de voorman en fungeert een beetje als aannemer. Dat is voor ons wel prettig. Ons Portugees is niet zo goed is en we begrijpen geen woord van het goedbedoelde Frans van de rest.

We zijn al een beetje gewend geraakt aan de Franse Bourgondische levenstijl, maar aan die van onze Portugese vrienden moeten we toch wel even wennen. Iedere ochtend verschijnen ze netjes op tijd op het “chantier” en lijken ze redelijk fris. Ze werken als paarden, gooien met zware zakken cement en stenen en zijn duidelijk goed op elkaar ingespeeld. Maar ze roken ook als schoorstenen en zijn zeker niet vies van een biertje op z’n tijd. Nu is het al hoog tijd om 10 uur ’s ochtends en wordt er vervolgens vrolijk verder gedronken tot het einde van de werkdag. Dan is het soms wel een beetje eng als er op een hoge zelf in elkaar geknutselde steiger gewerkt wordt. Soms gaat de samenwerking tussen de mannen ook wat minder en vliegen de vonken eraf. Onze “buren” uit La Baume hebben zich vast wel eens afgevraagd wat er bij ons toch allemaal gebeurt.  

Soms lijkt het wel het verhaal van de 10 kleine negertjes. Geregeld komt er een werknemer niet meer opdagen. Dan is er weer één aangehouden door de politie, heeft ruzie gehad met z’n vrouw of kan niet komen omdat zijn rijbewijs is afgepakt. Maar ze maken wel mooie dingen en ondanks alle problemen vorderen de klussen bijna sneller dan bij de Franse aannemer! Natuurlijk moet je niet zeuren over kleine details want onze Portugese vrienden zijn enigszins lomp. Gereedschap maken ze nooit schoon, zodat iedere dag begint met het afbikken van de troffels en de emmers. Van de ene op de andere dag werkt de buitenthermometer niet meer. Helaas, de zender is in het pleisterwerk verdwenen. Hetzelfde lot ondergaat de fossielenverzameling van Yentl. Deze verdwijnt in het beton omdat er nog net een gaatje opgevuld moet worden. Ons mooie blauwe tractortje wordt tot groot verdriet van Rudy behoorlijk afgeragd. Zelfs een volledig door Portugese bouwers veroorzaakte aanrijding tussen onze eigen aanhanger en onze tractor is niet te vermijden.

Ook de barbecue op het terras van het restaurant is een typisch geval van “jammer”. Iedere dag wordt hij groter en wordt de schoorsteen hoger. Maar helaas blijft de rook er aan de voorkant uit komen in plaats van door de schoorsteen. Na drie proef barbecue-sessies, waarbij we volledig uitgerookt worden, geven we het op. Geen gezamenlijke barbecue-avonden dit jaar. Inmiddels is de schoorsteen verwijderd en kringelt de rook vrolijk recht omhoog.

Nog even over Carlos. Hij is getrouwd met de Braziliaanse Simone en heeft een kindje. Niets aan de hand zou je zeggen, behalve dat Simone nogal jaloers is. We durven niet te beweren dat ze daar helemaal geen reden toe heeft. Maar ze is zó vreselijk jaloers, dat ze Carlos de hele dag volgt. Maar dan ook letterlijk. Carlos rijdt rond op het trekkertje met een betonmolen erachter en Simone rijdt er in de auto inclusief baby achteraan. Tamelijk hilarisch en overbodig. We hebben geen idee waar ze jaloers op zou kunnen zijn. Behalve een verdwaald wild zwijn is er bij ons in de winter in geen velden of wegen iemand te bekennen. Laat staan naturisten!

Arbeidsperikelen

We zijn wel een beetje aan het roddelen zo. Maar ach, we weten dat dit soort verhalen het meestal goed doen. Het programma “Ik Vertrek” maakt ook geen uitzendingen over mensen waarbij alles goed gaat. De meeste lezers en kijkers houden wel van wat sappige details. Dus we gaan nog even door. Voor de schoonmaak op de camping hebben we een herintredende moeder aangenomen. Het moet gezegd worden, alles is blinkend schoon! Ze vindt het heerlijk om, na jaren alleen voor het huishouden en de kinderen te hebben gezorgd, weer te werken. Het geeft haar zo'n gevoel van vrijheid en onafhankelijkheid, dat ze besluit te scheiden van haar man. Ze gaat bij familie verder in Frankrijk wonen. Weg schoonmaakster! En vind maar eens een nieuwe op 14 juli! Gelukkig zijn onze medewerkers niet te beroerd om wisseldiensten te draaien. Zo houden we alles zo goed mogelijk schoon.

Onze Franse zanger Pascal weet wel een meisje dat wil komen schoonmaken. Ze is geen naturist maar dat hoeft geen probleem te zijn, toch? Ze heeft geen eigen vervoer dus Pascal komt haar brengen. De eerste dag maakt ze netjes schoon, maar is niet erg spraakzaam en wil niet komen eten. De volgende dag blijken de sanitairgebouwen niet schoongemaakt. Na enig rondzoeken blijkt dat ze weg is. Zou ze zo zijn geschrokken van ons, naturisten?

We schakelen het arbeidsbureau in. Zij hebben een aantal kandidaten die na een paar dagen contact met ons opnemen. Enthousiast maken we afspraken. Maar de eerste kandidaat komt niet opdagen en de tweede besluit bij aankomst dat hij het toch te ver vindt. Dan komt nummer 3, een jongeman met een petje, die helder uit zijn ogen kijkt en enthousiast is. We leiden hem rond, leggen hem alles uit en zien hem wel zitten. Hij vindt het ook leuk! We spreken af dat hij de volgende dag direct kan beginnen. Dan zullen we ook de papieren in orde maken. Maar de volgende morgen is er niemand. En de dag daarop ook niet. We begrijpen er niets meer van, maar kunnen hem ook niet bellen. We hebben zijn gegevens niet.

Gelukkig komt er een paar dagen later een man bij de receptie die net z’n baan verloren heeft en graag wil komen schoonmaken. Opgelost! Na 4 dagen belt de jongen met het petje om te vertellen dat hij een probleem heeft gehad met zijn auto.. Heel apart, die franse arbeidsethos. Misschien is het een uitzondering maar dan kennen wij er wel al een aantal. Want ook de Franse jongens die af en toe voor Carlos werken, lijken er niet echt zin in te hebben. We prijzen ons gelukkig met onze Nederlandse seizoensmedewerkers die van jong tot oud allemaal enthousiast en betrouwbaar zijn.

Iemand die we nog even extra in het zonnetje willen zetten in deze nieuwsbrief is Oom Johan. Het is de oom van Justus, maar na twee seizoenen op de camping wordt hij door zowel medewerkers als kampeerders aangesproken als Oom Johan. Zelfs post geadresseerd aan “Oom Johan, Castillon de Provence, Castellane” komt probleemloos bij hem aan! Oom Johan is bijna 80 jaar maar dat is zeker niet te merken. Hoewel hij nog steeds af en toe last heeft van zijn astma, gaat het bij ons heel goed met hem. Hij organiseert de wekelijkse jeu de boules toernooien, kent alle kampeerders, denkt dat zijn scootmobiel een kart is en.. is de steun en toeverlaat van onze kok Dick. In 2008 schilde hij voor het restaurant, waarin we zoveel mogelijk verse producten verwerken, en voor de medewerkers, die we ook graag goed verzorgen, enorme hoeveelheden paprika’s, courgettes, aubergines, knoflook, aardappels, uien en ga zo maar door.

Oom Johan bedankt!

Er leidt maar één weg naar Castillon

Voorlopig raken we nog niet uitgepraat over onze toegangsweg. Ook op diverse sites wordt er over gepraat. De één vindt het een hele klus om bij ons te komen. De ander vindt het een fluitje van een cent. De waarheid ligt volgens ons ergens in het midden. De weg naar boven richting het dorpje La Baume is smal, maar in goede staat. Op de punten waar het een beetje spannend zou kunnen worden, zitten vangrails. Als je een grote caravan of camper hebt, moet je wel een beetje ervaring hebben, maar er zijn er al vele probleemloos bij ons aangekomen. Zelf zijn we al twee keer met een mobil'home van acht meter naar boven gereden. Relaxed is dat niet, maar het kan!

Een tip die we mee willen geven aan onze gasten: Let niet op de verkeersborden met snelheidsbeperkingen onderweg. De ambtenaar die deze borden neer heeft gezet, moet een heel groot hart hebben of had ongetwijfeld een glaasje teveel op. Met 50 km per uur door het dorpje La Baume rijden is geen goed idee. En wie het bruggetje bij de waterval na La Baume met 70 km per uur kan nemen, mag zich volgens ons direct aanmelden voor de Formule 1!  

Meestal gaat het allemaal wel goed, maar één keer spreken we gasten aan over rijgedrag door La Baume. Het toeval wil dat Justus op dat moment in La Baume is voor een vergadering met andere dorpbewoners en de burgemeester.  Bij gebrek aan vergadergelegenheden, zitten ze vóór de Gîte, vlak voor de scherpe bocht in het plaatsje. Onze gasten komen zo hard aangereden, dat ze bijna de toch al geringe bevolking van La Baume halveren! Dus, al staat er een verkeersbord met een aangegeven snelheid, gebruik gewoon je verstand, dan komt het helemaal goed.

Een kilometer na La Baume begint de toegangsweg naar onze camping. Deze weg behoort aan verschillende eigenaren, is dus een privé-weg. Hadden we dat van te voren maar geweten. Maar als Nederlander denk je over zoiets simpelweg niet na. Inmiddels weten we dat het wel handig is om het wel te weten. Zeker als de weg in slechte staat begint te raken en niemand behalve wij zich daar druk om maakt. Logisch ook, want wij zijn de hoofdgebruikers. Op het gemeentehuis horen we dat we toestemming nodig hebben van alle eigenaren om de  weg, op onze kosten, te mogen verbeteren. We gaan ijverig brieven schrijven. Dan maakt onze bovenbuurman van de Gîte du Lézard bezwaar. We begrijpen al snel waarom.

Hij heeft een jaar voordat wij de camping kochten het huis boven aan de weg gekocht. Natuurlijk weet hij van het bestaan van de camping. Maar hij is er vanuit gegaan dat deze gesloten zou worden. En heeft er zeker niet op gerekend dat een stel idiote Nederlanders de hele boel weer zouden opknappen. Met als gevolg dat er juist veel meer verkeer langs zijn huis komt. We begrijpen het probleem en bieden allerlei oplossingen aan: verkeers-drempels, een heg, een muur misschien. Maar hij blijft onvermurwbaar. Geen verkeer meer langs zijn huis, de weg moet maar ergens anders langs!

We informeren bij Squiri, de man met de graafmachine, wat het aanleggen van een nieuwe weg zou kosten en horen bedragen die voor ons niet haalbaar zijn. Bovendien moet dan iemand anders toestemming geven om de weg over zíjn stukje land te laten gaan. We besluiten weer eens bij de burgemeester langs te gaan. We bekijken kadasterkaarten en overleggen, maar dat is niet voldoende volgens hem. Een paar dagen later lopen we samen met de burgemeester en de eigenaren van de Gîte door het struikgewas om een eventuele andere toegang te zoeken. Helaas loopt dat op niets uit, maar een bijzondere ervaring is het wel. Inmiddels proberen we via een advocaat een oplossing te vinden. Zeker is, dat ons de toegang niet zomaar ontzegd kan worden en dat geeft voorlopig even voldoende zekerheid.

O ja, onderweg naar onze camping staan op de nachtparkeerplaats twee blauwe Renault Estafettes. Ze zijn in redelijke staat. We willen er graag een liefhebber een plezier mee doen. Maar alleen als deze belooft ze op te zullen knappen. Vele oude caravannetjes van de oude eigenaren liggen ondertussen noodgedwongen op de schroothoop. We zouden het jammer vinden als deze leuke busjes hetzelfde lot ondergaan. Stuur ons even een mailtje als je interesse hebt.

Water

Half juli lopen hebben we een ander probleem: watertekort. Als we er met Fransen over praten, halen ze hun schouders op; “je weet toch dat er in Zuid-Frankrijk weinig water is”. De meeste gasten reageren begrijpend en zijn zuinig met water. Zo realiseer je je ook weer eens hoe gewoon dingen in Nederland zijn. Want net zoals je je niet afvraagt van wie de weg is waarover je rijdt, vind je het ook niet meer dan normaal dat er water uit een kraan komt. In November krijgen we van onze ouders een krantenknipsel toegestuurd met het schokkende nieuws dat de gemeente Raalte enige uren geen water heeft gehad. En dat terwijl wij op dat moment al bijna een week ons toilet doorspoelen met bronwater bij gebrek aan “beter”.

We willen voorkomen dat we, net als vorig jaar, de douches een paar uur per dag af moeten sluiten. Daarom rijdt Rudy af en aan naar de waterval in La Baume met het tractortje met daarachter een 1000 liter watertank. Zo halen we gelukkig het einde van het seizoen met net voldoende water. Ondertussen horen we van een medewerker van het gemeentehuis dat onze waterleiding bestaat uit een door de vorige eigenaar aangelegde irrigatiebuis in plaats van een normale waterleiding. En dat de buis een diameter heeft die voldoende is voor een eengezinswoning maar niet voor een camping met 100 plaatsen. De dunne buizen, die destijds zeker een paar tientjes goedkoper zullen zijn geweest, zijn na ongeveer 25 jaar bovendien langzaam aan het vergaan. Nu snappen we waarom we deze zomer de waterzuiveringsfilters zo vaak moesten reinigen. De medewerker van de gemeente vertelt ook dat we de leiding niet zomaar zelf mogen vervangen door een dikkere leiding. De inwoners van La Baume moeten natuurlijk ook voldoende water houden. Weer een reden om eens met de burgemeester te gaan praten.  Daar blijkt het allemaal mee te vallen. Als we, opnieuw toestemming vragen aan alle eigenaren, mogen we, op onze kosten, een nieuwe veel dikkere leiding aanleggen. Al hangt er een behoorlijk prijskaartje aan het ingraven van een leiding over meer dan een kilometer, wij zijn er ontzettend blij mee. En niet alleen wij. Ook Squiri wrijft in zijn handen. Vlak voor de kerst is de nieuwe watertoevoer een feit. Komend seizoen hebben we zeker 10 keer zoveel water. En daar is ook de tuinman blij mee. De plantjes die hij dit jaar heeft gepoot, staan er maar zielig bij.  

Politiek

Nog even over de burgemeester. Begin dit jaar stond Castellane bol van de verkiezingen voor de lokale politici. Het haalt het misschien niet bij Amerika maar een happening is het wel. Om mee te mogen doen aan dit politieke spel, moet je je eerst laten registreren als kiezer. Vervolgens mag je, ook als Nederlander, stemmen in je eigen dorp en bij de Europese verkiezingen.  We merken dat het erg wordt gewaardeerd dat wij, als nieuwe Castellaners, onze neus laten zien tijdens de informatiebijeenkomsten. Hier worden de programma’s van de twee lokale partijen met verve uit de doeken gedaan. De kandidaten variëren van verpleegsters, campingeigenaren, het schoolhoofd en ons geitenboertje tot een directeur van een grote bank in Digne en een man met een hoge functie in het regionale bestuur. Waarbij de laatste twee uiteraard de lijsttrekkers zijn. Fransen zijn normaalgesproken zeer gevoelig voor hiërarchie. Maar tijdens de verkiezingsbijeenkomsten worden er zonder enige gêne stekelige vragen gesteld en rake opmerkingen geplaatst.

Daarna is het echt campagne voeren  voor de diverse lijsttrekkers. We krijgen zelfs de beide aspirant burgemeesters bij ons op bezoek! We denken dat we een goede burgemeester hebben gekregen waarmee we aardig kunnen “fietsen”. Hoewel, dan moeten we wel eerst even nieuwe geschikte fietsen aanschaffen. Onze oer-Nederlandse fietsen hebben we net geremigreerd naar Nederland. Totaal onbruikbaar bij ons in de bergen.

Tot slot

Na dit alles gelezen te hebben, vraag je je misschien af: Wie schrijft nu de nieuwsbrief? Want de ene keer staat er Justus en dan weer Annemiek... Qua schrijven volgen we het voorbeeld van Nicci French en Esther Verhoef, die sinds kort blijkbaar ook sámen met haar man schrijft. We bedenken eerst samen waarover we zullen schrijven. Daarbij sneuvelen ook vele onderwerpen, anders kunnen we wel een boek vol schrijven. Justus begint met schrijven maar zijn talent ligt duidelijk meer bij praten. Dat hebben veel gasten vast wel gemerkt tijdens de wijnproeverijen. Vervolgens schrijft Annemiek verder en voegt de sappige details toe in de bewoordingen die Justus zou gebruiken. Et voilà, er is weer een nieuwsbrief. Nou ja, weer, het kost echt wel wat tijd. Maar het is ook leuk om al die voorvallen weer de revue te laten passeren.

Deze keer hebben we niet veel zo geschreven over onze kinderen. Maar geloof ons, die maken het prima en zijn al helemaal verfranst! Als ze uit school komen spreken ze eerst Frans om langzamerhand weer op het Nederlands over te gaan. Vaak met Franse zinnen die ze in het Nederlands vertalen. Zo ontstaan grappige uitdrukkingen als even “een douche-je pakken” (prendre une douche). Félice begint net met lezen in het Frans. Om hem ook een beetje Nederlandse te leren lezen, spelen we het maan roos vis kwartet. Het op z’n Frans uitspreken van de Nederlandse woordjes, zorgt voor veel hilarische momenten!

Ook wijzelf zijn al aardig ingeburgerd. Als we om 19 uur ergens worden uitgenodigd,  komen we tegenwoordig netjes om 19.45 uur, samen met de andere genodigden.

We hebben nu al weer veel in zin in het volgende seizoen en hopen dat we weer veel nieuwe gasten en bekende gezichten mogen begroeten.

Hartelijke groeten,

Justus, Annemiek, Yentl en Félice