Nieuwsbrief 1

In de loop van 2005 begon bij ons het gevoel te knagen dat we een wending aan ons leven moesten gaan geven. De één noemt het midlife-crises, koopt een Harley, of wisselt van partner. Wij hadden al heel lang andere plannen: een camping in Frankrijk beginnen!

In 1991 zijn we al eens een jaar naar Frankrijk geweest om de mogelijkheden te bekijken om een camping te kopen of te beheren. Noodzaak is in dat geval dat je goed frans spreekt en daarom hebben we destijds ook Frans aan de universiteit van Montpellier gestudeerd. Na dat jaar bleek dat we veel te jong waren, te onervaren en vooral geen geld hadden om een bedrijf over te nemen. Daarop zijn we terug gekomen en hebben ons leven in Nederland opgepakt en hebben hier met veel plezier jaren gewerkt. Maar......... het gevoel bleef. En we wilden toch echt iets anders met ons leven gaan doen. Meer tijd voor de kinderen hebben, niet iedere dag uren in de file staan, méér genieten van de mooie dingen in het leven! In de zomer van 2005, toen het qua gezondheid iets beter ging met ons astmatische zoontje Félice, besloten we om nogmaals alle mogelijkheden te gaan bekijken om niet op onze 50e gefrustreerd te zijn en tegen elkaar te moeten zeggen “hadden we maar...........”. Niet dromen maar doen!
In de herfstvakantie van 2005 hebben we voor het eerst met een makelaar contact gehad. De makelaar had voor ons een aardige naturistencamping  te koop, voor een redelijke prijs in de buurt van Toulouse. Maar in november waren we er eigenlijk wel uit. De camping lag verkeerd, te weinig omzet, teveel investeringen en geen leuke sfeer. Niet doen dus!

December

Dan wordt het december. In huize Dierick in de Maten in Apeldoorn wordt op zaterdagochtend een kopje koffie gedronken en de kindjes drinken een glaasje sap. Harmonie ten top. Dan kleppert de brievenbus. De post. Justus kan zijn nieuwsgierigheid zoals gewoonlijk niet inhouden en haalt gelijk de post op. Wat schetst onze verbazing; een brief uit Frankrijk van een ons onbekende camping. Het blijkt een brief te zijn van een naturistencamping vlakbij de Gorges du Verdon. De eigenaren hebben van de franse naturistenvereniging gehoord dat wij bezig zijn met het kopen van een naturistencamping. In de brief vragen ze of we al gekocht hebben en zo niet, of wij misschien in hun terrein geïnteresseerd zijn. Ze gaan met pensioen en de camping is te koop! We bekijken de meegestuurde foto’s, zoeken direct de site van de camping op en kijken op de site van het Office du Tourisme (VVV) wat er allemaal te doen is in de omgeving. Het ziet er zo goed uit dat we het bijna niet kunnen geloven. Dit is helemaal wat we zoeken. Tsja wat nu? Net de beslissing genomen om niet verder te gaan en nu dit.

Gelukkig hebben we nog het businessplan van de eerste camping en kunnen we de cijfers gemakkelijk veranderen. We gaan rekenen, het ziet er niet echt verkeerd uit. We maken een afspraak. De tweede week van januari. Alles nog in het geheim, we willen niet onnodig onrust zaaien, alles is nog zo onzeker.

Januari

Als we aankomen in Castellane is het bitter koud, -20 graden. De laatste 40 km over besneeuwde en bevroren wegen. Gelukkig hebben we winterbanden. Het dorpje is klein en verlaten. We zijn moe. Het hotel is open, maar er brandt maar 1 lampje. Gelukkig komt de eigenaar er direct aan. Ja, het hotel is eigenlijk gesloten, want begin januari is er toch niemand. Hier is de sleutel van de voordeur, de kachel brandt in de kamer. Voor ontbijt ga je even naar de bakker en in het café kun je koffie kopen en mag je je eigen eten opeten.
De twijfel is er weer. Moeten we wel in dit gat gaan wonen, en wat is het koud!

De volgende dag gaat het al veel beter. De lucht is stralend blauw, de zon schijnt, er lopen een paar mensen, de koffie is heerlijk en de croissants warm, maar......... wat is het koud.
We gaan op pad. De camping ligt 10 km buiten het dorp. Een smalle beijzelde weg de berg op. Gelukkig zijn er overal (nieuwe) vangrails. De bergen ontvouwen zich steeds meer en uiteindelijk rijden we over een bergrug met een fantastisch uitzicht naar links en naar rechts. Dan komen we in La Baume. Dit is het dorpje waar de camping onder valt. We zien een klein kerkje, maar gezien de staat ervan zal er sinds W.O. 2 niemand meer een kerkdienst in hebben gehouden. Heeft ook niet veel zin, want er staan maar een 10-tal huizen. (Er wonen maar 13 mensen. Met ons nu dus 17. Wie kan er zeggen dat hij aan een bevolkingsvermeerdering van 30% heeft bijgedragen?)
We worden op de hielen gezeten door een snelle Audi A4. Dan dalen we weer af naar de camping. Het uitzicht is fenomenaal. Een eerste blik op het azuurblauwe Lac du Castillon, prachtig! Wat is het hier enorm groot. Dan rijden we langs het eerste sanitairgebouw. Daar mag wel een likje verf op, vinden we. Ook de Audi glibbert naar beneden.

Aangekomen bij het woonhuis en het restaurant parkeren we en de Audi parkeert naast ons. De stemming wordt direct bepaald door de franse bestuurder van de Audi die vraagt of mijn Japanse auto (Hyundai Sonata, koreaans dus!) van plastic is?
We worden door de eigenaren welkom geheten en de bestuurder van de Audi blijkt ook een potentiële koper te zijn. We splitsen op en gaan de camping bekijken. Wat is het ruim. Wat kun je hier veel doen. Al gauw lopen we alleen in T-shirt door de sneeuw. De zon heeft al veel kracht. De ruimte, de stilte, het uitzicht....... Gevaarlijk, we worden verliefd op het terrein. Helaas kunnen we het sanitair niet goed zien want alles is voor de winter afgesloten. Hier en daar is wel iets te zien, maar dat zal wel goed gaan, denken we, blijkt achteraf, te optimistisch.
Dan is het tijd voor de lunch. We gaan terug naar het huis. Ook de vrouw van de eigenaar is terug met de Audi man, die alleen maar mompelt dat de omzet belangrijk is en dat de rest wel komt. Weg met die vent denken we. Helaas. De Audi komt de berg niet op. Te gladde banden. Weg met die vent, denkt Justus nogmaals en biedt spontaan zijn diensten aan. Hij sleept de auto met onze concurrent de berg op met zijn japanse plastic auto. De man is duidelijk geïrriteerd en spuit weg. Die komt niet meer terug, denken we.

‘s Avonds passen we ons businessplan aan, want dat hadden we al gemaakt, compleet met mooie illustraties en knap ingebonden. Een goede eerste indruk is immers goud waard. We gaan de volgende dag naar de bank waar ze onder de indruk zijn. Het ziet er allemaal goed uit.

Thuisgekomen in Apeldoorn laten we alles nog maar eens bezinken. Is dit wat we willen? En hoe zal onze omgeving reageren als we vertellen dat we een naturistencamping overnemen. Het wachten op de bank begint. Na tientallen telefoontjes, want de bank heeft nog geen email, 5 weken later, komt het verlossende antwoord: Ze doen het niet, de camping is in hun ogen te duur. Na doorvragen blijken de oppervlakte en de voorzieningen er niets toe te doen, want de bank heeft een boekje en daar staat precies in hoeveel een camping per plaatsje mag kosten. Ze willen dus gewoon niet! En......5 weken verloren. Stress dus.

Februari

We maken een nieuwe afspraak met een andere bank. Deze is zeer enthousiast. Geen probleem. En hij belt gelijk met de oude eigenaar dat de financiering geen probleem is. Dit ondermijnt onze onderhandelingspositie. Want in Frankrijk mag je alleen iets kopen als je de financiering rond hebt. We kunnen dus niet iets van de prijs afkrijgen door te zeggen dat de bank anders niet wil. We gaan kijken op het dorpsschooltje in Castellane en hebben een gesprek met de directeur van de school. De school ziet er leuk en gezellig uit, het computerlokaal is tot onze verbazing heel modern en de directeur is heel aardig. We hebben sowieso een goed gevoel bij de mensen en de sfeer in Castellane. Weer een reden minder om het niet te doen. Annemiek wordt er emotioneel van.
We hebben ook nog een aantal afspraken met allerhande overheidsinstellingen en de gemeente. Zijn de vergunningen nog wel goed, staat ons niets onverwachts te wachten?
De gesprekken zijn desastreus. De vorige eigenaar blijkt heel Frankrijk tegen zich in het harnas gejaagd te hebben, heeft met alle overheden ruzie. Voordeel voor ons is dat alle instanties ons onverbloemd vertellen wat er wel en wat er niet goed is. Weg roze wolk. We staan weer met beide voeten op de grond. We besluiten de volgende dag extra vroeg naar het terrein te gaan. Justus neemt extra gereedschap mee om wat deuren open te breken. We gaan eens goed op inspectie. De eigenaren zullen pas laat in de middag komen, dus tijd genoeg.

En inderdaad. Het terrein en sanitair is verschrikkelijk verwaarloosd, er staan oude rottende caravans op het terrein die weg moeten. Overal dode bomen, maar vooral dat sanitair..... Alles moet nieuw besluiten we. Wat zijn we blij dat we met alle instanties hebben gesproken. We kijken nu veel objectiever tegen de zaken aan. We twijfelen zelfs of we überhaupt wel een bod moeten gaan doen. We discussiëren tot laat met de eigenaren. De emoties laaien hoog op. Dan trekken we ons terug in de veranda. Doen we een bod of niet? Als we een bod doen dan betekent dat dat we dus de beslissing nemen om ons “zekere” leventje op te zeggen en te gaan emigreren. Doen we het wel goed? Het is onze toekomst en die van onze kinderen!
We doen een bod. We trillen van angst (en van de kou, want er is alleen een houtkachel en die brandt nog maar een paar uur). Weer veel emoties. De eigenaren zijn razend. Ze dachten dat we de vraagprijs gingen betalen en hebben 1000 km gereden. Wij pareren; wij hebben 1300 km gereden, u denkt toch niet dat je na één bezoek al iets koopt. Bovendien wij hebben nu veel meer gezien dan de eigenaar ons de vorige keer heeft laten zien. Ook hebben we aanvullende condities. Controles door de overheid, garanties dat er voldoende water is om een zwembad te mogen maken. Door de adrenaline hebben we het in elk geval niet meer koud.

We komen eruit en hebben een fors bedrag van de vraagprijs af weten te halen. Het is wel gevaarlijk, want we hebben alleen een mondeling akkoord van de bank. We hebben wel gekocht, maar stel dat de bank zich terugtrekt, zijn we strafbaar en kunnen we een forse boete krijgen (+/- 10% v/d koopsom). Diezelfde avond nog gaan we met alle aanvullende info naar de bank. Het gaat 8 werkdagen duren voor een schriftelijk akkoord. Dan weer terug naar Nederland. We wachten........
Na 9 dagen bellen we maar eens en worden afgescheept dat het er echt aankomt. We bellen en we bellen. Ook worden we steeds zenuwachtiger. De weken gaan voorbij, iedereen vraagt of het nu wel of niet doorgaat en leeft met ons mee.

April

Een hele maand gaat voorbij en we hebben nog steeds geen antwoord. Boos worden kan niet, we zijn afhankelijk van de man van de bank. Iedere keer heeft hij een andere smoes en stelt hij de beslissing soms met nog weer een paar dagen, soms met nog weer een hele week uit. We worden er gek van. We kunnen niet. We hebben offertes van verhuisbedrijven maar inpakken kunnen we niet zolang we het niet zeker weten. En iedereen blijft maar vragen: Weten jullie het al??

Mei

Dan komt er een mailtje uit Frankrijk. Akkoord! Wat een raar gevoel. Nu is het definitief, we gaan! We moeten echt even aan het idee wennen en Annemiek heeft het er best even moeilijk mee.

Alles komt nu in een stroomversnelling. Het huis moet worden verkocht. Banen opzeggen,  verhuizing regelen, andere auto, computer en aanhanger kopen, afscheidsfeestjes en cadeautjes regelen en ga zo maar door. We moeten naar Amsterdam om de contracten van de bank te tekenen. Het duurt uren want in Frankrijk moet je in een contract iedere pagina ondertekenen en vaak ook nog vermelden dat je het ermee eens bent in een tekst van minimaal een half A4-tje. Op één ochtend hebben we zeker 50 handtekeningen op juridische franse documenten gezet die onleesbaar waren. Maar goed, een bank moet je kunnen vertrouwen, toch?
Vlak voor vertrek nog een verrassing. Een dame van Stokvis Producties aan de lijn die via de NFN heeft gehoord dat we een naturistencamping gaan overnemen. Ze willen ons gaan volgen voor het programma “Ik Vertrek” van de Tros. Of ze vanavond langs mag komen voor een intakegesprek. Natuurlijk mag dat. Als we‘s avonds thuis komen zijn ze er al en filmen ons huis en de kinderen. We besluiten mee te doen. Een beetje publiciteit kunnen we goed gebruiken en een programma van de publieke omroep over het naturisme lijkt ons ook niet verkeerd.

In twee en een halve week is alles rond en vertrekken we. We krijgen heel veel hulp van iedereen. We rollen van het ene in het andere afscheidsfeestje en vooral bij Annemiek vloeien de tranen. We hadden heel veel hele leuke contacten in Nederland. Zullen we iedereen niet te erg gaan missen? En de kinderen, redden die het zonder hun vriendjes? Best heel heftig, maar eenmaal vertrokken zijn we zo druk dat we eigenlijk geen tijd hebben om alles op ons in te laten werken en na te denken. Er moet zoveel gebeuren. Hebben we iedereen die ons zo goed heeft geholpen wel voldoende bedankt?

Juni

We komen aan op de camping. Ons eerste huis is een stacaravan, want onze spullen zijn er nog niet. Als je in Nederland verhuist, knap je eerst je nieuwe huis voordat je erin trekt. Hier moet alles nog gebeuren, het is echt te vies om er in te gaan wonen, en zo ongezellig! Gelukkig hebben we hulp van de vader van Annemiek en de ouders van Justus. Iedereen is dus druk in de weer. De ouders met het huis, behang aftrekken en schilderen en wij met de camping. Justus’ moeder vangt de kinderen op die toch wel even moeten wennen aan de bergen. De eerste dag vallen ze allebei lelijk van hun Nederlandse fietsjes. Maar ze passen zich heel snel aan en zijn er toch wel trots op dat ze een eigen speeltuin hebben.
De eerste gasten zijn er al, maar het gras staat een halve meter hoog. Alles is vies en er zijn geen voorraden. Als een gek zijn we in de weer. Het geld vliegt de portemonnaie uit. We hebben ook geluk. Annemiek heeft via internet een franse kok weten te strikken, die ook nog eens naturist is. Da´s dus geregeld.

Dan opeens belt de notaris. De akten kunnen niet passeren. Er ontbreekt heel veel geld! Ontgoocheld kijken wij elkaar aan. Alles was toch in orde, alles getekend. Er moet ergens een vergissing zijn begaan! We vliegen naar de bank. Daar zien we onze papieren. De contracten die we in Amsterdam getekend hadden. Alleen nu staan er bedragen ingevuld op plaatsen waarvan we zeker van zijn dat er geen bedragen stonden toen we ze hebben getekend. De contracten zijn na ondertekening dus gewijzigd. Bewijzen kunnen we niets, want we zouden de getekende exemplaren van de bank nog terugkrijgen.

De stress slaat volledig toe. Niet voldoende geld, dus in overtreding, geen huis meer en geen banen meer. Dat wordt slapen onder de brug. We zijn razend op de bank, maken herrie in het kantoor en..... buiten staat de filmploeg die ons volgt. De bank heeft wel een oplossing. Gewoon het hele dossier opnieuw in behandeling nemen en na acht weken is alles dan wel rond.

We besluiten dat dit geen optie is. Over acht weken is het immers al augustus en hebben we het hele seizoen gemist. Dat kunnen we financieel niet dragen! De eigenaren beginnen ook zenuwachtig te worden en tot overmaat van ramp dient er zich een koper aan die de vraagprijs wil betalen.
Onze enige oplossing is om het terrein te kopen en het tekort aan te vullen met het geld dat we gereserveerd hadden voor de bouw van een nieuw zwembad en sanitair. We moeten wel, want het eind van onze voorlopige koopovereenkomst komt eraan. Straks koopt iemand anders het! Het blijkt Vacances Soleil te zijn die interesse heeft getoond.
Met de bank komen we overeen dat er een tweede hypotheek voor de investeringen wordt geopend in de herfst, zodat we in elk geval het seizoen kunnen draaien.

21 juni is het dan zover. De aktes passeren bij de notaris. Wij zijn eigenaar!! Van ons postzegeltje van 169 m2 in Apeldoorn naar een schitterend terrein in de Haute Provence van maar liefst 47 hectare. Dat is ongeveer 75 voetbalvelden! En welke Nederlander kan zeggen dat hij 3 ravijnen in bezit heeft! Wij wel, al heb je er niets aan. Behalve het terrein en de drie ravijnen zijn we nu ook  eigenaar van 2 tractoren, waarvan er 1 is omgebouwd tot betonmixer, 2 Renaults estafettes in deplorabele staat, 1 Berliet vuilnisauto, 1 Traction Avant in verregaande staat van ontbinding, 1 Simca 1000, zie Traction Avant en 20 rottende caravans voor de sloop. Maar ook een mooi gebouw met ons woonhuis, de bar en restaurant, een winkel, een receptie, een jeu de boules baan, een speeltuin en een paar mooie mobil’homes.

Wat hebben we ons op de hals gehaald. Maar ....... iedere morgen als we naar buitenlopen denken we weer, wat is het hier prachtig!!!

Dan begint het seizoen. Gelukkig worden we niet gehinderd door enige kennis van zaken. Zo leer je tenminste snel. Annemiek houdt zich voornamelijk bezig met de receptie en het restaurant en Justus loopt over het terrein en verricht het noodzakelijke om gasten te kunnen ontvangen. Wat hebben we het druk!

De vorige eigenaren hebben zich sinds ons bezoek bij de notaris niet meer laten zien, ze zijn gelijk vertrokken, zonder zelfs maar afscheid te nemen. Heel vreemd. De kampeerders die ze al bijna 25 jaar kennen zijn ook verbaasd en teleurgesteld.

Na twee dagen opeens geen water meer. Wat nu, stress!! Justus loopt over het terrein op zoek naar een lek, maar vindt niets. Dan komt er iemand langs die vroeger op de camping heeft gewerkt en die ruzie met de vorige eigenaar heeft gehad. Hij wil kennis maken. Het blijkt een erg aardige man te zijn die spontaan mee helpt zoeken. Het euvel is snel gevonden. De vorige eigenaar heeft de hoofdkraan dichtgedraaid. Omdat een camping nogal wisselend waterverbruik heeft, is er een bufferreservoir dat nu leeg is. Snel draait Justus de kraan maximaal open, dan is alles snel weer O.K. Fout dus!

De volgende dag staat er een meneer van de gemeente op de stoep. 3 dorpen hebben geen water, of wij misschien een lek hebben........ Justus verzekert de man dat we dat niet hebben, immers gisteren heeft hij alles nog gecontroleerd! Dan bedenkt hij dat de hoofdkraan wel vol openstaat, zou dat misschien...........
Nadat we de meneer heb beloofd de volgende keer beter op te passen vertrekt hij na ons  nogmaals extra gewaarschuwd te hebben dit NOOIT weer te doen. Overigens hadden de 3 dorpjes na een week weer water, dus waar hebben we het over.. We schamen ons nog steeds..

Doordat er steeds meer mensen kwamen moesten we een tweede sanitair gebouw openen. Justus opent de hoofdkraan. Weer fout. Het bleek dat de vorige eigenaar nergens afsluitkranen had gemaakt, waarschijnlijk om kosten te besparen. Door de vorst waren de stortbakken een beetje bros geworden en ze klapten vervolgens één voor één uit elkaar. Na enig renoveren was dit echter opgelost en de klanten blij dachten we .............. Tot het moment dat er een kletsnatte man verschijnt. Hij had doorgetrokken en een volledige stortbak over zich heen gekregen. Tja, waarom zul je een stortbak vastzetten als hij ook gewoon op de buis blijft staan. Inmiddels kunnen we meededelen dat alle stortbakken wel deugdelijk zijn bevestigd.

Juli

Het brood voor de gasten hebben we tot op heden steeds in Castellane gehaald. In totaal meer dan 20 km rijden en een uur bezig. Dit is gekkenwerk. Het kost teveel tijd en is bovendien niet interessant door de hoge kosten voor de auto. We besluiten een echte oven te kopen om brood te bakken. Speciaal brood dat ook door veel franse bakkers wordt gebruikt. Het is ingevroren, maar moet nog wel gebakken worden. Dus geen afbakbrood zoals bij Albert Heijn. We moeten alleen de inwoners van La Baume nog even vertellen dat we ook voor hen geen brood meer halen, want dat namen we als service altijd mee uit het dorp. Het wordt een groot succes. Iedereen is tevreden en we zijn bakker geworden, niet alleen voor onze camping, maar ook voor het dorp! Op het drukste moment in het seizoen bakken we maar liefst 16 m3 brood per week!!! Onze vriezers liggen bomvol! 5000 euro aan producten. Wij kunnen er tegen ! Laat de mensen maar komen !

Het is 12 juli. De hemel betrekt en er is een verschrikkelijk onweer. Het bliksemt zoals we nog nooit hebben meegemaakt. Links en rechts slaat het in rond om ons heen. Dan een klap, een steekvlam en geen licht meer. Het is ingeslagen in de transformator van de camping!

Als de telefoon het weer doet, bellen we het EDF, dit is de franse elektriciteitsmaatschappij. Ze komen z.s.m., maar omdat het overal is ingeslagen kan het even duren. Een dag later zijn ze er. Pas nu wordt duidelijk hoe afhankelijk we zijn van stroom! De inhoud van de overvolle vriezers hebben we inmiddels weggegooid....... We zijn verzekerd maar of het vergoed wordt weten we nog niet.
Als de mannen van het EDF komen bedankt Justus ze uitvoerig dat ze gekomen zijn en vraag gelijk of ze weten hoelang het nog gaat duren. Dat is dus te Hollands. De voorman kijkt om zich heen en meldt dat hij op de camping wel eens heeft gejaagd. O ja, zegt onze kok, wat heb je geschoten? En in no time ontspint zich een discussie hoe je nu precies een everzwijn moet klaarmaken. In Frankrijk leidt ieder gesprek onherroepelijk naar het onderwerp eten. Afijn een half uur later begint men. Wat een drama. Grote vierwiel aangedreven vrachtwagens glijden overdwars over het terrein. Boompjes en struiken knakken als of het niets is. Eén vrachtwagen zit dermate vast in de modder dat hij pas een week later losgetrokken kon worden. Ons weggetje is geruïneerd.

Het seizoen verloopt verder redelijk. Van alles gaat stuk en hoe langer hoe meer komen we er achter dat de vorige eigenaar alles met zo min mogelijk kosten draaiende heeft weten te houden. Hij investeerde alleen als er gedreigd werd met sluiting van de camping.

Helaas hebben we niet al te veel gasten gehad. Verbazingwekkend is dat niet. Er was al enige jaren een onzekerheid over het voortbestaan van de camping, de zoon van de eigenbaar heeft ruzie met iedereen gemaakt, de voorzieningen zijn oud, en er is geen zwembad. Maar wat is het hier mooi!!!
Ook hebben we geen publiciteit kunnen maken, omdat we eigenlijk pas op 21 juni zeker wisten dat alles doorging. Het is misschien ook wel goed dat we niet zoveel mensen hebben gehad, omdat we anders zeker verzopen zouden zijn. En het gaf ons de kans om van alles uit te proberen. We zijn bijvoorbeeld gestart met thema-avonden. Dit gaf een wisselend succes. BBQ en pizza avonden lopen goed, Mexicaanse avonden totaal niet!

Soms moesten we iets minder populaire maatregelen nemen. De gasten die al eerder waren geweest waren gewend hun eigen drank mee te nemen als ze gingen eten in het restaurant. Het is begrijpelijk dat mensen dat prettig vinden. Maar we moeten natuurlijk wel iets kunnen verdienen, anders redden we het niet. Gelukkig begreep iedereen het wel.

September

De aantallen Kampeerders nemen gestaag af. Echter wij blijven druk. De kok en de barman zijn weg en wij doen nu dus alles zelf. Ondertussen starten we met de voorbereidingen voor het volgende seizoen en de internetsite.
De kinderen zijn in juni 3 weken naar school geweest en gaan nu hele dagen. Félice rommelt lekker aan op de kleuterschool en vermaakt zich prima. Ze spelen heel veel buiten. Maar voor Yentl is het niveau enorm hoog. Annemiek heeft geregeld contact met Yentl´s oude school en kan goed vergelijken. Qua rekenen zitten ze in Frankrijk zeker een klas hoger en hetzelfde geldt voor lezen en schrijven. Ook krijgen ze elke dag huiswerk. Dus da´s erg pittig voor het kind. Ook de voorzieningen zijn prima. Meer computers, in juni en september schoolzwemmen en in januari tot en met maart skiën, wat hier op minder dan 30 km afstand al kan. De dagen zijn erg lang. ´s Ochtends om half acht al weg en ´s avonds om zes uur pas terug. Dan nog een uurtje huiswerk en eten........ Overigens krijgen ze tussen de middag ook eten. 3 gangen voor 2,85 euro. Echt goed en gevarieerd met ambitieus voedsel voor kinderen; zeevruchten, linzen, aubergines enz. Als toetje vaak kaas.

Inmiddels rijdt Justus op het schoolbusje om wat geld bij te verdienen.  Een beetje, met nadruk op beetje, maar hij is verzekerd en blijft toch een beetje in contact met de bevolking in Castellane.

Oktober

Het is oktober. Alle gasten zijn weg en...... we zijn nog steeds druk. Vooral met de voorbereidingen van volgend jaar. We gaan een zwembad maken en een sanitairgebouw compleet vernieuwen. Maar we hebben grote moeite om offertes te krijgen, iedereen heeft het veel te druk. Wij willen echter verder. Groot probleem is dat we ook een beetje in tijdnood zitten met de bouwvergunningen. Als alles loopt, zonder oponthoud redden we het net. Spannend! We hebben de offertes nodig voor het dossier voor de bank en voor een subsidie van de kamer van koophandel. We blijven bellen. Ongelooflijk dat niemand hier uit zichzelf antwoordt! Zelfs de notaris en de architect niet! We hebben niet veel tijd maar net genoeg om samen met de kinderen te genieten van het nog steeds heerlijke weer en de prachtige natuur. We zoeken fossielen, eten onze eigen peren van de vele overvolle bomen, volgen de sporen van wilde zwijnen en vossen op het terrein. Stadskinderen zijn het al lang niet meer.  Félice komt langs met een speelgoedpistooltje. Niet om de boeven weg te jagen maar voor het geval dat er een wild zwijn in de buurt zou zijn. In het weekend zijn ze nog steeds de hele dag buiten.

November

Het weer is nog steeds heerlijk, maar de nachten worden kouder. We stoken de houtkachel flink op. Inmiddels is ons huis best gezellig geworden met een leuke Ikea keuken en een donkere houten vloer. Even iets anders dan die witte tegelvloer waar de meeste Fransen geen enkel probleem mee hebben. Met de kinderen gaat het prima. Ze krijgen veel complimentjes op school dat ze echt goed Frans beginnen te praten. Dat geeft een goed gevoel. Heimwee hebben we niet echt, mensen missen doen we wel. Maar die zien we allemaal wel terug. Inmiddels zijn we ook overstag gegaan en hebben we digitale TV met de Nederlandse zenders. Echt, de Nederlandse TV is veel leuker. Maar de reden is natuurlijk de uitzending van het programma “Ik vertrek” met onszelf in de hoofdrol. We vinden het heel erg spannend. Wat zullen ze uitzenden? Geeft het wel een goed beeld van ons en van de camping? Zullen we veel reacties krijgen? We wachten (on)geduldig af!

We houden u op de hoogte!